มีสิ่งเล็กๆน้อยๆมาเล่าให้ฟังกันครับ วันนี้ผมไปจัดบู้ทที่ไบเทคบางนา ผมหลบเข้าไปนั่งพึ่งแอร์ที่เย็นฉ่ำในห้องจัดแสดงของ บ.เดโค 2000 พลันหูก็ได้ยินเสียงเพลงโปรดที่ฟังกันมาหลายปี นั่นก็คือเพลง Rumblin' Boy ซึ่งเวอร์ชั่นนี้เป็นการร้องของคุณปู่ Pete Seeger ที่นำเอาผลงานเพลงของ Tom Paxton มาร้อง Cover ใหม่ ซึ่ง Peter Seeger นั้นเป็นปรจารย์ท่านหนึ่งของวงการโฟล์คอเมริกัน หรือจะเรียกว่าเป็นขบถผีเพลงก็ยังว่าได้

ผลงานที่โด่งดังนั้นมากมาย แต่ที่โดดเด่นจนคนเอาไปร้อง cover กันหลายเวอร์ชั่นนั่นก็คือ Where have all the flower gone หรือ if I have a hammer จะว่าไปนี่ก็คือบทเพลงเพื่อชีวิตของคนอเมริกัน โดยเวอร์ชั่นที่คุณปู่ Pete มาร้องนี้เป็นการรวมตัวกันอีกครั้งของ The Weaver ชุด Reunion ที่ Carnegie Hall ซึ่งน้อยคนนักที่จะไม่รู้จักอัลบั้มนี้ เพราะว่ากันว่านี่คืออีกอัลบั้มที่บันทึกเสียงได้ดีที่สุด เท่าที่เทคโนโลยีในยุคนั้นจะเอื้ออำนวย

สมัยก่อนผมหยิบซีดีอัลบั้มนี้ เที่ยวไปเปิดขอฟังตามร้านเครื่องเสียงต่างๆมาพอสมควร ก็ได้รับอรรถรสและสุนทรีย์ตามสภาพของห้องและตามคุณภาพของซิสเต็มที่เปิด เรียกว่าฟังอัลบั้มนี้ทีไรที่ร้านไหนก็รู้สึกอิ่มเอมใจและไพเราะไปเสียทุกครั้ง จนผมลืมเพลงนี้ไปแล้ว และบ่ายวันนี้ก็ได้ยินมันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแปลกไปกว่าที่ผมเคยฟังมากมายนัก

ห้องที่ฟังในวันนี้เป็นห้องไซส์ขนาดใหญ่ กะขนาดด้วยตามันอาจจะใหญ่ถึงขนาด 8x12 เมตรหรืออาจจะเกินด้วยซ้ำไป ผมได้ฟังตั้งแต่เริ่มต้น เสียง pete Seeger นั้นทุ้มนุ่ม และฟังดูมีความเหงาเล็กๆซ่อนอยู่ เสียงดับเบิ้ลเบสคลอคุมจังหวะมาลึก เสียงกีตาร์อคูสติก 2-3 ตัวเล่นคลอเป็นแบ็คกราวด์มาตลอด ไม่ได้โดดเด่นในด้านฝีมือที่ลึกล้ำ แต่เป็นซาวด์แบบฉบับที่สัมผัสได้ สิ่งที่เด่นเหนืออื่นใดก็คือเสียงของ pete seeger ร้องแบบหลุดออกจากฉากหลัง เป็นพระเอกโชว์ตั้งแต่ต้นเพลง

ซิสเต็มให้เสียงที่สมจริงที่ทำให้รู้เลยว่า เสียงไอกระแอม มันอยู่ลึกจากระนาบเดียวกับคนร้องไปด้านหลัง และหากใครตั้งใจฟังให้ดีจะได้ยินว่าเสียงไอนั้น มีอยู่ทั้งเพลงและคนละตำแหน่ง ทั้งซ้ายและขวา ตำแหน่งของเสียงไอนั้นต่างกันออกไป หากจะบอกว่ามีเสียงคนไอเกินกว่า 4 คน ท่านยังจะเชื่อผมอยู่หรือไม่ อยากให้ตั้งใจฟังให้ดี แล้วแยกให้ออกว่ามีกี่ตำแหน่งกันแน่ และบางท่านไอจนราวกับว่ามีเสมหะอยู่เต็มคอ

ผมนั่งฟังจนถึงช่วงที่คอรัสร้องคลอตาม โดยเพิ่มระดับเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงตอนที่ปู่ Pete เรียกให้คนฟังร้องจอยตามไปด้วย การถ่ายทอดเสียงทำได้ดีจนผมตกใจ คือขนาดสเกลนั้นใหญ่เต็มห้อง จนไม่อยากเชื่อว่าลำโพงไซส์กลางขนาดนี้สามารถให้เสียงที่แผ่ออกกว้างและอิ่มเอิบ คาร์นีกี้ฮอลล์ที่ฟังผ่านลำโพง Wilson คู่นี้ได้ความขลังและอานิสงค์มาเต็มๆ มันสามารถสร้างสนามเสียงให้ผมคล้อยตามไปว่าผมได้เข้าไปนั่งในฮอลล์นี้จริงๆ ทำให้ผมสัมผัสได้ทั้งความสูงและลึกลดหลั่นเป็นชั้นเข้าไป

ณ เวลานี้ ลำโพงและซิสต็มอันตรธานหายไปที่แห่งใดก็ไม่รู้ คงเหลือแต่เพียงคาร์นีกี้ฮอลล์อยู่ตรงเบื้องหน้า.....

ผมขออนุญาตทาง deco ฟังเพลงนี้อยู่ประมาณ 4 เที่ยวเต็มๆ เพราะโอกาสที่จะฟังเสียงที่ดีจากเพลงที่ถูกใจมานานคงไม่ได้เกิดขึ้นได้บ่อยๆ และผมเสนอให้ทางพี่สมชายแห่งร้าน muse ใช้เพลงนี้เป็นเพลงเอกที่น่าจะใช้เปิดเป็นเดโมให้ทุกท่านได้ฟัง และได้ยินเสียงที่ผมก็ได้ยิน บรรยากาศรายล้อมต่างๆ ความเอ็นจอยของคนฟัง อารมณ์ตอบสนองกับคนเล่นของศิลปินเอกระดับพ่อครู ทุกอย่างจากเพลงที่ปู่ Pete Seeger ร้องไว้ บอกได้อย่างเดียวว่าขนลุก!!

ลำโพง Wilson Alexia และซิสเต็มที่ใช้ร่วมกันนั้น ผมขี้เกียจไปนั่งคำนวนล่ะครับว่ามูลค่าเท่าไหร่ แต่สิ่งที่อยากให้ลองไปฟัง คือความสมบูรณ์และสมจริงที่สามารถถ่ายทอดออกมาทำให้เราเหมือนย้อนเวลาไปนั่งฟังกับคนฟังในวันนั้นเวลานั้นจริงๆ ใครสนใจแวะไปที่งาน ผมจะพยายามพาท่านเข้าไปลองฟังเพื่อเป็นประสบการณ์ที่ดีๆซักครั้งในชีวิตล่ะครับ ^^